?

Log in

No account? Create an account
  | 0 - 4 |  
akumakun06 [userpic]

My tweets

June 29th, 2011 (07:25 pm)
Tags:

  • Wed, 02:43: ง่วงที่สุดในสามโลก
  • Wed, 03:06: ง่วงได้ติดหมัด เดี๋ยวปั๊ด นั่งแต่งฟิคแก้ง่วงซะเลย จร๊าดดดดดด

akumakun06 [userpic]

My tweets

June 25th, 2011 (07:24 pm)
Tags:

  • Sat, 07:09: ตอนนี้อยากร้องไห้สุดๆ .... Let me be
  • Sat, 07:18: お前が欲しい、どしても欲しい、今すぐ欲しい、もっともっと欲しい、いつでも欲しい。
  • Sat, 07:23: どうか、お願い。
  • Sat, 09:32: Satellite of love、教えてよ 教えてよ 教えてよ。 
  • Sat, 09:35: ไปเรียนภาษาจีน ซะดีไหม หลอกล่อเหลือเกิน แต่ที่ใช้ทำงานอยู่ก็ยังงูๆปลาๆอยู่เลยงื่
  • Sat, 09:36: เอาแล้วไง พอเริ่มเย็นเน็ทก็เริ่มกาก -*-
  • Sat, 09:44: กากครับ กากจริงจัง เน็ทหอฉัน
  • Sat, 09:48: อยากได้ชุดคุณหมี แบบคุณพ่อคนนั้น แต่ถ้าเราใส่มันต้องเป็นชุดหมูแน่เลยอ่ะ อ๊างงงงงงงง ฉันมันอ้วน
  • Sat, 09:51: ทำงานจริงๆแหละ เลิกเพ้อเจ้อ และ เวิ่นเว้อ ซะที (กำหมัด สายตามุ่งมั่น)
  • Sat, 09:56: แอร๊ยยยยยยยยยยย อยากฟัง The Brithday girl ในคอนจัง พวกคุณพ่อร้องให้ลูกสาวสินะเพลงนี้ (เสียงเป็ดคุณพ่อจิโร่บาดใจมากอ่ะ)
Read more...Collapse )

akumakun06 [userpic]

001 [SF] Hello, Stranger!

February 9th, 2009 (06:21 pm)


เอาฟิคมาลง กันบ้านร้าง ฮ่า ฮ่า ฮ่า  =_=''


001

[SF] Hello, Stranger!

Pairing: Akanishi Jin x Kamenashi Kazuya:

Author: A.BiA (akumakun06)

Start : 2008.09.04

End : 2008.12.01

 

 

โดน.........

.

.

.

.

ความรู้สึกเดียวที่ผมมีตอนนี้ ไม่ว่าจะรูปร่าง หน้าตา การแต่งตัว และกลิ่นกายเค้ามันโดนผมไปหมดทุกกรณี

ผม อาคานิชิ จิน พนักงานกินเงินเดือนธรรมดาๆคนหนึ่ง ชีวิตเท่าที่ผ่านมาก็ไม่ได้มีอะไรหวือหวา ออกจะเข้าขั้นจืดชืดเลยก็ว่าได้ ไม่เคยมองใครที่เดินสวนกันไปมา จนบางครั้งยังคิดขำๆว่าคนบนฟ้าคงลืมใส่ความรู้สึกมากับหัวใจล่ะมั้ง แต่ผมก็ไม่ได้เดือดร้อนหรอกอยู่แบบนี้ก็สบายดี จนมาถึงนาทีนี้ ผมถึงรู้ว่าท่านไม่ได้ลืม เพียงแต่ที่ผ่านมามันไม่เคยทำงานเท่านั้นเอง

 

วันนี้ก็เหมือนกับทุกวัน ตื่นเช้ามาทำงาน พักเที่ยงกินข้าว ตกเย็นเลิกงานกลับบ้าน ไม่มีอะไรบอกเป็นสัญญาณสักนิดว่าชีวิตผมกำลังจะเปลี่ยนแปลง จนวินาทีที่รถไฟวิ่งเข้าสถานี และประตูเปิดนั่นเอง หัวใจที่ไม่เคยทำงานแม้แต่ครั้งเดียว มันตีรัวอย่างกับประชดในความที่ไม่เคยถูกใช้งานมาก่อน ปากมันพูดไม่ออกเหมือนคนใบ้กิน ขาหนักอึ้ง มือไม้สั่น

นั่นแหละคืออาการที่ผมโดน  แต่ผมก็ยังสามารถผ่านเข้าประตูมาได้ด้วยแรงดันจากฝูงมนุษย์สูทด้วยกันนี่แหละ ไม่เคยคิดว่าจะต้องนึกซาบซึ้งฝูงชนที่พยายามเบียดเสียดขึ้นรถอย่างวันนี้มาก่อนเลย และด้วยความอนุเคราะห์นั้นทำให้ผมได้มายืนในตำแหน่งที่ใกล้กับคนที่เป็นคนไขลานหัวใจผม จริงๆจะใช้คำว่าใกล้ก็ไม่ถูกสักทีเดียว เพราะลักษณะที่เป็นอยู่ตอนนี้ ตัวเค้าแทบจะหายไปในอกผมเลยทีเดียว

อืมม หอมจริงด้วย ไม่ใช่หอมแบบกลิ่นน้ำหอม แต่หอมอ่อนๆของผิวกายที่ถูกทาด้วยแป้งเด็ก ตอนนี้ผมชักเข้าใจความรู้สึกของพวกโรคจิตขึ้นมาแล้วสิ  ก็นะ คนตรงหน้าน่ารักขนาดนี้ เป็นใครก็อยากจะเนียนแตะนิดถูกหน่อยให้พอหอมปากหอมคอ และเพราะว่าซ้อนอยู่ด้านหลังเค้าถึงได้มองเห็นหลังใบหูบาง ต้นคอเพรียว และช่วงแขนเนียนที่พ้นออกมานอกเสื้อกั๊ก มันทำให้ผมใจสั่นไปกันใหญ่ ให้ตายเหอะ มีใครเคยบอกเค้ามั้ยว่าไม่ควรใส่ชุดแบบนี้ออกมาเดินนอกรั้วบ้าน มันอันตราย

เราได้ใช้เวลาร่วมกันเกือบยี่สิบนาที มันยังจะยาวได้มากกว่านี้ถ้าผมไม่ดันนึกขึ้นมาได้ก่อนว่านัดพวกเพื่อนสุดประเสริฐไว้ที่ห้างสรรพสินค้าสถานนีถัดไป ใจจริงก็อยากจะเลยไปส่งเค้าก่อน(??)จะได้รู้ว่าบ้านอยู่แถวไหน แต่ก็เกรงใจเกินกว่าจะให้ไอ้เพื่อนๆแสนดีสรรเสริญถึงบรรพบุรุษเอา จริงๆ วันมันก็มีตั้งสามร้อยหกสิบห้าวัน ทำไมต้องมานัดกันวันนี้ด้วย(ฟระ) คิดสิ จะเอายังไง จิน จะเดินออกจากขบวนไปเฉยๆ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช้ชีวิตเหมือนอย่างที่ผ่านมา หรือจะนั่งเลยไปส่งเค้าถึงที่ ดีไม่ดีก็ฮึดขอชื่อขอเบอร์ซะเลย แล้วถ้าทำแแบบนั้นเค้าจะไม่หาว่าเป็นโรคจิตเหรอวะ เฮ้ย ไม่รู้เว้ย ไม่ใช่คนเหลี่ยมจัดอย่างไอ้คิซะด้วย ไม่รู้สถานการ์แบบนี้ต้องทำยังไง

 

‘สถานีXXX…….ประตูจะเปิดด้านทางด้าน.........’

 

“โธ่เว่ย”

“โอ๊ย”

“อ่ะ ข...อ โทษครั ....บ กระดุมเสื้อผมมันไปพันกับผมคุณ” อ่าวเฮ้ย ไอ้เสื้อซังกะบ๊วยนี่ เสือกไปเกี่ยวผมน้องเค้าซะงั้น สงสัยอยากโดนเผาทิ้ง

“โอ๊ย งั้นเราออกไปก่อนเถอะครับ”

“อะ อ่า ครับ” เปลี่ยนจากเผาทิ้งเอาเป็นขึ้นหิ้งกราบไหว้ดีกว่าแหะ สงสัยต้องไปซื้อยี่ห้อนี้สักโหลสองโหลซะแล้ว ให้คุณขนาดนี้ ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเอง แต่ว่าวันนี้มันวันของอคานิชิชัดๆ ที่จริงก็สงสารน้องเค้าอยู่หรอกที่ต้องมาเจ็บตัวเพราะเราแต่ก็ถือว่าคุ้มนะครับ เจ็บตัวแค่นี้ แต่ได้คน(หลง)รักไปทั้งคนเชียวนะ

“เดี๋ยวผมแกะผมออกให้ ถ้าเจ็บก็บอกนะครับ”

“อ่ะ ครับ” เสียงก็ช่างเข้ากับหน้าชะมัด แหบนิดๆแต่เซ็กซี่เป็นบ้า ผมก็นิ่มอย่างกับขนแมว ทำเอาคนรักหมาอย่างผมเปลี่ยนใจไปรักแมวเลยงานนี้

“อ่ะ หลุดแล้วครับ” เสียดายโว้ย พันมากกว่านี้ก็ได้นะ มีอยู่ตั้งห้าเม็ด ทำไมถึงติดแค่เม็ดเดียวฟระ

“ครับ เออ เลยพลอยต้องให้คุณลงมาด้วยเลย ขอโทษนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมต้องลงสถานีนี้อยู่แล้ว อีกอย่างต้องเป็นทางผมมากกว่าที่ต้องขอโทษ ถ้ากระดุมผมไม่ไปเกี่ยวกับผมคุณ คุณคงไม่ต้องลง” เล่นละครเก่งใช่ได้นะเนี่ยะผม ตีหน้าเศร้าขอโทษซะอย่างกับเสียใจสุดแสนทั้งที่หางนะโบกสะบัดซะแทบขาด

“ไม่หรอกครับ ผมก็จะลงที่นี่เหมือนกัน”

“อ่อ งั้นเหรอครับ ค่อยยังชั่ว งั้นผมขอตัวนะครับ” เรียกผมสิครับ รั้งผมไว้สิครับ

“เอ่อ คุณครับ คือว่าผมจะไปที่นี่นะครับ ต้องออกทางไหนครับ” เหมือนเค้าได้ยินเสียงผมเลยเน๊อะ ^_^

“อ่อ ที่นี่เหรอครับ อืมมม ต้องออกประตูเอสี่ครับ ขอโทษนะครับ หาที่พักอยู่เหรอครับ” ไม่ใช่ว่าผมมีอับดุลหรือกุมารทองอะไรหรอกนะครับ ก็กระดาษที่เค้าเอามาถามมันเป็นโบชัวร์ที่พักนี่

“ใช่ครับ” ส่งยิ้มมายังงี้ เดี๋ยวมีส่งรักไปแลกนะครับ

“งั้น ขอให้ได้(แถวๆนี้)ไวไวนะครับ” เพราะอย่างน้อยถ้าคุณอยู่แถวนี้ ก็หมายความว่าโอกาสที่ผมจะได้เจอคุณจะมีสูงไงครับ

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวล่ะครับ”

 

++++++++++++++++++++

 

“เฮ่อ….”

 

“พี่จินเป็นไรไปวะ เห็นนั่งฮึดฮัดๆอยู่นั่นแหละ” เพื่อนร่วมสถาบันร่วมบริษัท ทานากะ กระซิบกระซาบด้วยเสียงกังวาลเข้าที่หูเพื่อนรักอย่างนากามารุ โดยหวังว่าคนที่พาดพิงจะหันมาตอบให้หายข้อสงสัย

“ไม่รู้ กูไม่ใช่พี่จิน ถ้าอยากรู้ มึงก็ลองไปถามเองสิ” และเพราะคำตอบนั้นไม่ได้สนองในความใคร่รู้ ทานากะก็ทำท่าจะเดินเข้ามาถามซะจริงๆ ดีที่ว่านากามารุยังคว้าคอเสื้อไว้ทัน ไม่งั้นอาจจะได้ไปเป็นเจ้าภาพงานศพเพื่อนคืนนี้แน่ ใครก็รู้เวลาที่ผมมีเรื่องให้คิด ต่อให้หน้าอินทร์หน้าพรหมก็อย่าได้หวังว่าจะอาคานิชิจะสน

“ไอ่กระบือคิ นี่มึงอยากตายจริงเหรอไง”

“หึหึหึ นากามารุเพื่อนรัก มึงเห็นเพื่อนเป็นคนยังไง ถ้าไม่รักชีวิตมันจะใช่ทานากะเหรอะ กูรู้อยู่แล้วว่ายังไงมึงก็ไม่ปล่อยกูไปตายหรอก ฮ่าฮ่าฮ่า” เห็นพวกมันมัความสุขแบบนี้แล้วยิ่งพาให้อารมณ์ขุ่นมัวจริงๆสิน่า

“กูกลับบ้านล่ะ”

“เฮ่ย อะไรครับพี่จิน จะรีบกลับไปทำหอกอะไร แฟนก็ไม่มีรอ”

“กูอยากอยู่คนเดียว ช่วงนี้กูป่วงๆ กลัวว่าอยู่ใกล้พวกมึงแล้วจะเผลอฆ่าทิ้ง”

“โอเคครับ งั้นพี่จินรีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะครับ พวกผมไม่อยากเป็นผีตามหลอกตามหลอนพี่” ถึงมันจะพูดแบบนั้น แต่ก็ใช่ว่าผมจะหลุดออกมาจากเงื้อมือมันๆ ได้ในทันที พอคว้ากระเป๋ามันอีกตัวก็เดินมาทัก พอพ้นไปหยิบเสื้อมันตัวที่สองก็เดินมาดัก กว่าจะรอดมาถึงหน้าบริษัทได้ก็มีมัน มัน มัน และ มัน รวมจะเป็นเข่งได้ ผมคงรู้สึกดีในระดับหนี่งที่พวกมันเป็นห่วงเป็นใย ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมันพนันกันไว้ว่าผมเป็นอะไร ใครทายถูกได้เงินกองกลางไปแบบทุกวันนี้ แต่ก็อย่างที่ผมบอกกับพวกมันเมื่อกี้แหละ ช่วงนี้ผมไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอยเท่าไหร่ นี่ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้วนะ ผมยังไม่เจอเค้าเลย สงสัยน้องจะคงมีลางสังหรณ์ดี เลยไม่ย้ายมาแถวนี้ละมั๊ง

 

+++++++++++++++

 

“หวัดดีค่ะ จินซัง วันนี้กลับแต่วันเชียวนะคะ”

“อ๊ะ หวัดดีครับ ฮารุกะซัง แหม๊ ทำเหมือนผมไม่เคยกลับเร็วไปได้”

“ หึ หึ หึ ก็จริงนี่ค่ะ คุณนะกลับเร็วมาเจอป้าสักกี่ครั้งต่อเดือนเชียว อุ๊ย ลิฟต์มาแล้ว รีบขึ้นไปเถอะค่ะ”

“ อ่ะ คะ ครับ ผมไปนะครับ”  จะถามอยู่เชียวว่าห้องไหนจ้างทำความสะอาษพิเศษต่อรึถึงอยู่เย็น ปกติฮารุกะซังจะทำความสะอาดแค่ส่วนกลาง จะอยู่เย็นแบบนี้ก็ต่อเมื่อมีจ้างพิเศษให้เข้าไปทำความสะอาดในห้องของผู้เช่า ผมเองก็ใช้บริการเป็นประจำ ไหนๆวันนี้ก็กลับวันแล้วให้เข้ามาทำสักหน่อยอย่างน้อยจะได้มีเพื่อนคุย ก็นะพออยู่คนเดียวก็คงเหมือนทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมา ที่เอาแต่ฟุ้งซ่านคิดถึงคนที่ได้พบแค่ไม่กี่นาที ได้คุยยังไม่เกินสิบประโยค จนรู้สึกว่าตัวเองยิ่งเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกวี่ทุกวัน ช่วงวันสองวันแรก อุตส่าห์คิดว่าเวลาจะช่วยอะไรได้ แต่นี่มันไม่ใช่เลย ยิ่งผ่านไปยิ่งแย่ไปกันใหญ่ ได้แต่หวังว่าเจอกันครั้งหน้าผมจะห้ามตัวเองไม่ไปลักพาตัวเค้ามาละนะ

 

 

-อ๊อดดดดดดดด-

 

“ ครับ ใครครับ” ใครฟระ คงไม่ใช่ไอ้พวกเพื่อนชั่วมันตามมาถล่มที่ห้องนะ ถ้าใช่พ่อจะเปิดประตูไปด่า แล้วกระแทกใส่หน้าซะเลย

“ เออ ผมเพิ่งย้ายมาอยู่ห้องข้างๆนะครับ”

“อ่อ ครับๆ สักครู่ครับ” อ่อ นี่สินะที่ทำให้ฮารุกะซังได้อยู่เจอเรา จะว่าข้างห้องเราก็ว่างมาได้สักระยะแล้วนี่หว่า ทำไมตอนนั้นดันนึกไม่ออกวะจะได้แนะนำน้องเค้าไป เฮ่ย แต่ก็สายไปแล้วหล่ะคุณชาย แต่เสียงเจ้าของใหม่นี่คุ้นๆ ยังไงไม่รู้แหะ

แก๊ก แอ็ด

“ยินดีที่ได้จักครับ คาเมนาชิ คาซึยะ ย้ายมาอยู่ห้อง A405 ครับ อ่ะ อ่าว คุณนะเอง”  

“ค.... ครับ อคานิชิ จินครับ” นี่สินะ ที่เค้าเรียกว่าพรหมลิขิต หึหึ สวัสดีคนแปลกหน้า 

 

 

~The End~

akumakun06 [userpic]

Hello Any One Here

October 25th, 2008 (10:03 pm)
hyper
Tags:

current mood: hyper

Code name Akumakun06.

เว่ยๆๆๆ เคยแต่เข้่าไปอ่านของชาวบ้าน  และก็ล่อนไปตามคอมมูนิเคชั่นต่างๆ เพิ่งจะนั่งสมัครก็วันนี้แหละ
ด้วยความว่าอยากเม้นอะไรๆที่เค้าทอร์คๆกัน แล้วตัวเองเม้นไม่ได้เนี่ยะมันขัดเคืองใจเหลือทน

เลยตัดสินใจ......สมัครมันแมร่งเลยละกัน


ถามว่าแล้วมั้ย?ไม่อัพภาษาอังกฤษหล่ะ  ... .... .........ก็ไม่มีปัญญาไง ภาษาใดก็ตามที่พ่อและแม่ไม่ได้ใช่
อากุมะจะอ่อนด้อยถึงขั้นถดถอยเข้าหม้อและคืนอาจารย์ จริงๆภาษาถิ่นฐานบ้านเกิดก็พอกันแหละ ^_^
ฉะนั้นอัพภาษาไทยนี่แหละ ใครจะว่าไม่อินเตอร์ก็ช่าง เอาสบายไม่ปวดหัวไว้ก่อน \(- _-'')/

ตั้งใจว่าจะมาอัพฟิค อัพบ้า อัพบอ ในนี้ แต่ก็ไม่รู้จะไปได้สักกี่น้ำ เพราะความขยันมีอยู่แค่หางอึ่ง เหอะ เหอะ
เอาเป็นถ้ามีใครหลงเข้าโดนพลั้งเผลอ ก็ทนๆอ่านกันหน่อยเน๊อะ อยู่ให้กันอุ่นใจสักนิด ช่วยตบยุงสักหน่อย
ฝากเนื้อฝากตัวแค่นี้แล้วกัน เดี๊ยวมันจะกลายเป็นปาถกฐาไปซะ

 

บุญรักษาครับ

  | 0 - 4 |